Een klein meisje met goede verkoopinstincten

Tijdens een vakantie in de Filipijnen kocht ik enkele souvenirs van een meisje op het strand. Los van het feit dat ik hoopte dat ze niet hoefde te werken op zo’n jonge leeftijd, was ik enorm onder de indruk door haar verkooptechnieken.

Ziehier hoe de conversatie verliep:

Ik: Hoeveel kost deze magneet in de vorm van een schildpad?
Meisje: 250 PHP, maar ik zal je anders wel een kleine karting maken.
Ik: Ik wil geen karting. Ik wil gewoon je beste prijs, één waarmee jij ook tevreden kan zijn.
Meisje: Ok. 150 PHP.
Ik: Maak jij deze schildpadden zelf?
Meisje: Neen, ik koop ze voor 50 PHP per stuk. Indien ik je er één verkoop verdien ik slechts 100 PHP.
Ik: Ok, ik zal er dan toch twee nemen. Laten we dan wel een foto nemen om te vieren.

Het meisje en haar vrienden – allen gelukkig met de verkoop – lachten voor de camera, en we gingen daarna allen onze weg. Later keerde ze terug met twee mooie schelpen, zomaar gratis, in appreciatie van de aankoop die ik bij haar deed.

In de luchthaven, twee dagen later, zag ik dezelfde magneetjes voor 250 PHP het stuk. Dit was het bewijs dat het meisje me eerlijke voorwaarden gaf. Wanneer ik hierna terugkijk, was ze super moedig om me te benaderen, alsook heel eerlijk en transparent (ze vertelde me zelfs haar marge). En het beste van al, ze was vriendelijk, zeker toen ze me d.m.v. de extra schelpen “hartelijk dankte”.

Wanneer ik daarna kritisch over onze deal ging nadenken, kwamen er enkele vragen bij me op.

Hoe zou jij ze beantwoorden?

  • Indien ik haar marge niet had gekend, zou ik dan dezelfde beslissing hebben genomen? Hoe zou deze informatie mijn onderhandelingsstrategie beïnvloeden?
  • Hoe kan ik beoordelen wat een redelijke marge is in deze context?
  • Waarom zouden de belangen van de verkoper de aankoper kunnen interesseren?
  • Wat zal het meisje uiteindelijk gaan doen met het geld ? Wie controleert dit ooit?